EPISODE III : The Attack of the Pinkbayawak

Home

You are viewing

tarhatabaltazar's journal
Log in Create a LiveJournal Account Learn more

Explore LJ: Life Entertainment Music Culture News & Politics Technology

Advertisement

EPISODE III : The Attack of the Pinkbayawak

[entries|archive|friends|userinfo]

Tarhata

[	Sino	\|	ang may sala	]
[	Bakas	\|	ng krimen	]

Links

[

Links:

|

Social Circle| Octopus' Garden| Circa '05-'08| Circa '04-'05| TetherRobots

]

Tumatravel and chenez.	[Nov. 22nd, 2009\|05:32 pm]
Minsan hindi nakakatuwa yung makakatanggap ka ng key chain bilang pasalubong sa tropa mong trumavel kung sa'n. Napaka-generic kasi! E alam mo naman ako -si pa-importente. Gusto ko sana kung bibigyan mo akong ng pasalubong yung talagang para sa akin. Yung iniisip mo kung anong size ng sapatos ko, kung swak ba sa panlasa ko ang bag na 'yon, ganito-ganyan. Ayaw ko nung, hala, sige kitchain nalang! At ang totoo, wala ni-isa sa mga kaibigan mo ang inisip mo talagang pasalubungan. Basta't ayaw mo lang walang maibigay sa kung sinong masaktuhan na manghihingi. Diba? Gano'n tayo e. ( no keytchain here )
Link	1 Ebidensya ang nakalap\|Ebidensya

Paborito kong Children's book ito, kaya ishishare ko sayo.	[Nov. 17th, 2009\|01:03 am]
(photo via http://farm4.static.flickr.com) Og Uhog ni Christine S. Bellen Parang see-saw ang uhog ni Og. Tataas sa kanan, bababa sa kaliwa. Kapag hindi na mapigil, ipapahid sa manggas ng kamiseta o kaya’y sa laylayan ng sando. Ni hindi siya makangiti. Laging nanunulis ang nguso upang masalo ang uhog na nagbabanta sa pagtulo. Walang panahon sa pagsinga si Og. Kahit oras ng pagkain, nagmamadali si Og. Hindi tuloy nakahihigop ng sabaw ng sinigang ni Nanay. Hindi rin pansin angpinyang panghimagas ni Tatay. Tatlong subo ng bundok ng kanin at ulam (hindi na yata ngumunguya). Tatlong lagok ng tubig, saka tatakbong mabilis. Madalas ding abala si Og sa panonood ng anime.“Hiyaaah, yaaah, yaaah!”. Mapapasunod siya sa mga sipa at suntukan ng mga bida at kaaway. Lolobo ang uhog ni Og. Biglang nagbago ang kanyang anyo. Naging matulis ang buhok niyang nakatayo. Napalitan ng orange na sando at pantalon ang kanyang kamiseta at shorts. Namewang si Og sa halimaw na mukhang tuko. Nang bigla niyang marinig ang sigaw na ‘singlakas ng kulog: “Suminga Ka!”. Nasa harap niya ang malaking rolyo ng tisyu na hawak ng Nanay. “Kung tubig ang sipon mo, may ilog ka na!”. Nakalitaw ang litid sa leeg ng ina kaya inabot ni Og ang tisyu saka matipid na suminga. Sa unang araw ng eskwela, kasama ni Og ang Nanay. “O, huwagipapahid ang sipon sa kamiseta” habilin nito. Tiniklop ang tisyu at inilagay sa bulsa ng shorts ni Og. Nakita ni Og ang magiging mga kaeskwela. Nakasabit rin sa leeg ng bawat isa ang malaking karton na may pangalan. “Og” ang nakasulat sa kanya. Mas mabilis daw tandaan ang palayaw sabi ni Teacher. Masaya sa loob ng classroom (Kahit may mga batang umiiyak sa umpisa). Tinuruan silang magpakilala, kumanta at maglaro.Hindi tuloy napansin ni Og na parang see-saw na naman ang uhog niya. Tataas sa kanan, bababa sa kaliwa. Katabi ni Og ang isang batang babaeng nakaputing bestida.Nakita nito ang parang see-saw niyang uhog. “Og Uhog!” palahaw nito saka bumunghalit ng hagikhik. Nagtinginan ang lahat. Napuno ng mga bibig ang classroom sa paningin ni Og. Lumobo ang kanyang uhog. Nagbago ang anyo ni Og. Tumulis ang buhok niyang nakatayo. Napalitan ng orange na sando at pantalon ang kanyang shorts at kamiseta. Kumumpas si Og at bumulong sa hangin. Masaganang umagos ang kanyang uhog. Naging para itong ilog. Na ayaw huminto sa pag-agos. Tumaas ng tumaas ang uhog. Hindi na ito mapigil ni Og. Sa labis na takot, umakyat siya saposte ng classroom. Tinanaw ni Og ang sumisinghap na mgakaklase. Patuloy sa pag-agos ang kanyang uhog. Nang bigla niyang maalala: Kinuha sa bulsa ang tisyu. “Salamat sa tisyu ni Nanay”, itinakip sa ilong at suminga. Sinaway ni Teacher ang klase at natigil ang tawanan. Pagdating nang uwian, sinundo ng Nanay si Og. Nauuna sa kanila ang batang babaeng tumukso sa kanya kanina. Sa likodng puting bestida nito, may kung anong berdeng malagkit na nakamantsa dito nang hindi nito nalalaman.
Link	Ebidensya

Banaue, Ilocos, Palawan.	[Nov. 16th, 2009\|10:48 pm]
Bukas pupunta akong Palawan, apat na araw kami do'n para ipagdiwang ang ika-54th ng nanay. Bago 'yon, mag-isa kong bumiyahe mula Ilocos pauwing Manila mula sa tatlong araw na shoot at dalawang araw na prep. At bago pa 'yon at 'yon, galing din akong sa Banaue kung sa'n nagpapiktur ako ng close up kasama ang mga dahon ng Sayote: May pailan-ilan akong litrato sa tumblr, pero bukod do'n hindi ko pa maayos lahat. Kelan ko lang din nalaman na bawal pa magpublish ng mga litratong may kinalaman sa pelikulang niraraket ko ngayon. Kaya sekret muna natin yung mga nasa tumblr at magtiyaga ka muna sa piktur ko sa dahon ng Sayote. Pero, pls, sana maniwala kang talagang sa Banaue 'yan -mga dahon ng Sayote 'yan sa Banaue! Totoong totoo! Pwamis! Swerte 'no? Banaue at Ilocos narating ko ng libre! Alam ko naman 'yon e, kaya nga abot langit pa din ang pagpapasalamat ko e, kahit ga'no kami napipiga sa bawat shoot. Sobrang pagod pa din ang kasama ng mga trips na 'yan pards! Kaya nga kung minsan kahit nasa Ilocos ka, makakalimutan mong nasa ilocos ka nga. Gano'n din sa Banaue. Inaasahan kong mas matititigan ang Palawan ngayon! Aba'y dapat lang, family time 'yon pards! Walang traba-trabaho, walang peli-pelikula! Matagal na nga naming pinaplano 'yon, unang balak nga sa Batanes pa! Pero wala e, hindi pa kaya ng bulsa. Tska na siguro pagmayaman na ko, naipangako ko na kina tatay na ako ang sagot do'n e. Kaya nga idinarasal kong mas madami pang raket, na may ilang Banaue at Ilocos pa ang ibigay sakin, kahit ga'no pa katindi ang hingin sakin, basta makaipon lang. Talagang kapag tumatanda ka, nagiging isyu ang pera.
Link	1 Ebidensya ang nakalap\|Ebidensya

-_-	[Oct. 27th, 2009\|01:11 am]
Hindi naman siguro masama kung mamimili tayo ng mga kaibigan. Hindi mga kakilala o katrabaho o yung mga nakakwentuhan mo lang sa eroplano tas paglapag niyo sa lupa kanya-kanya na! "Single serving friends" daw ang tawag do'n sabi nung narrator sa Fight Club. Kapag sinabi kong kaibigan ang ibig kong sabihin sila: Sinasala ko na talaga ang mga tao sa paligid ko, namimili lang ako ng mga ititira. Isipin mo kung yung 1,835 friends mo sa facebook e kaibigan mo talaga. Teana ang hassle no'n a! Ang dami mong inaalala, nakakapagod 'yon pards! Pa'no na ang panahon mo sa trabaho? pamilya? Cubao? Kapag sinabi kong kaibigan ang ibig kong sabihin... Alam mo, ang pagkakaibigan daw ay parang...tsssssssssss... teka... inaantok na ko pards! Teanang 'yan! Balak ko pa sanang magsulat ng napakahabang entry tungkol sa pagkakaibigan tas paiiyakin kita sa sobrang ka-sentihan! Kaso, pwedeng bukas nalang? Groggy na ko e! Maiintindihan mo naman siguro, kasi friends tayo diba?
Link	3 Ebidensya\|Ebidensya

dis is how I define -SUBLIMINAL.	[Oct. 24th, 2009\|07:10 pm]
Bago ang lahat, gusto kong ibalita sayo na hindi ko kailanman inasahan ito, ni sa panaginip hindi siya sumangi sakin. Pero, siguro, maaaring hiniling ko nang hindi ko nalalaman. Alam mo 'yon? Diba? Sabi nila, si Bathala ang nakakaalam ng pinakatatago nating kahilingan at kung minsan daw kapag tinotopak Siya tinutupad niya ang mga ito. Madalas mga kahilingan na tayo mismo hindi natin alam na pasekreto pala nating gusto, mga panalangin na mas malalim pa sa kaibuturan ng ating mga puso kaya hindi ito mapagtanto ng ga-piso nating utak. Tapos! Tapos! Tapos! Matatauhan nalang tayo kapag nasa harap na natin, kapag nangyari na. Do'n, tska lang natin masasabi na -SHET! Ito na nga, disisit! Perfect! Tas mapapaluhod nalang tayo't magpapasalamat para sa katuparan ng isa palang -pangarap. ( Wish take me by the hand and wish... )
Link	1 Ebidensya ang nakalap\|Ebidensya

AmbotsaEMO!	[Oct. 18th, 2009\|11:46 pm]
1. Wala ako sa tamang hulog para magsulat, kaso may nagsabi saking hindi na daw ako tumutupad sa usapan. Kaya kahit masama ang panlasa ko, pagbibigyan ko siya. 2. Madalas manlagas ang buhok ko ngayon, gusto ko na sanang pagupitan ulit, 'sing ikli nung sa bida ng pelikulang BREATHLESS. Ang totoo, pwede ko namang sabihing 'sing ikli ng buhok ni Natalie Portman sa pelikulang V for Vendetta o pwede kong sabihing basta maiksing gupit lalake! Kaso, gusto ko talagang banggitin yung pelikulang Breathless para isipin mong shet, ang cool-cool ni Dwein! 3. Ginawa ko para masabi lang na marunong akong magdrawing ng ulap,ulan,kidlat, isda,dikya,starfish at dagat. Marunong naman e. 4. Hindi ba't "Galimgim" daw ang tagalog sa salitang nostalgia? Pero may nadaanan akong pamagat ng isang pelikula na ibang salita ang ginamit para sa salin ng nostalgia. Kung sabagay ako nga e may limang iba't ibang salin, nostlagia pa kaya. 5. Kung minsan may mga yakap na parang kahit gaano kahigpit at kapit -kulang pa din. Parang may natitira pa ding espasyo na pwedeng daan ng hangin o ng isang barko, tao, sekreto, panalangin. Gusto ko yung mga yakap na walang pwedeng sumingit, yakap na kapa mo ang lahat ng pwede mong makapa. Ultimong maliit na tagyawat sa likod o isang barko, tao, sekreto, panalangin. 6. Ayaw ko talaga yung salitang "EMO" hindi dahil sa isa itong music genre na patok sa mga kabataan ngayon. Patok man o hindi, hindi ko talaga siya gusto. Mas gusto ko paring ginagamit ang salitang "SENTI" kaysa "EMO". 7. May dumaang tric sa bahay namin, tuloy nagising ang aso kong laging nag-aabang sa kung sinong baba sa tric! Alam mo, inisip kong sana ikaw yo'n. Ito kasing katahimikang pinipili natin ngayon e 'sing ingay ng maya't mayang pagdaan ng isang libong tricycle! Tulog na ulit ang aso ko, habang ako eto, iniisip na sana pagbilang ko ng tatlo papasok ka sa gate at bubuksan ko ang pinto. 8. Isa. 9. Dalawa. 10. Tatlo.
Link	1 Ebidensya ang nakalap\|Ebidensya

Somewhere over the rainbow, there is BABY KUPAL.	[Oct. 12th, 2009\|09:38 pm]
Sa mga oras na ito, ito ang nahanap kong RAINBOW: Putangina! Pards! Sinong hindi magliliwanag ang araw kina, Tupang Itim, Ben Chaleko at Marianong Garapon?! Sinooooooo????!!!! Pagmumukha ni Baby Kupal ang naka-flood ngayon sa tumblr ko (http://talula.tumblr.com, sakaling 'di mo alam). Dahil sa mga oras na ito, wala nang tatalo pa ke BABY KUPAL! Inuulit ko -WALA NA!!! ( KUH-KUH-PAWL! KUH-KUH-PAWL!! ) </div>
Link	5 Ebidensya\|Ebidensya

Thumbs in! Elbows up! Knees bent!	[Oct. 8th, 2009\|11:26 pm]
Pagkatapos ng mga nangyari satin, palagay ko may karapatan naman tayo sa kanya-kanya nating RAINBOWS. ( Pag-ibig, Katatagan at Pag-asa! )
Link	4 Ebidensya\|Ebidensya

Kay Ondoy, sa babaeng may pangalan Christine at pelikulang Patient X.	[Oct. 1st, 2009\|10:38 pm]
katuresque: punyeta. hauntingdreams: Lintek. Sana inanod na lang si Cristine Reyes. Mas marami pang mas malala ang kondisyon sa kanya. Buti nga nasa bubong pa siya yung iba natrap na. eyekey: Putangina mo Richard. Putangina mo Cristine. Putang ina mo matandang kupal! PUYETA KAYO mga wala kayong puso. leche! [via tumblr] . . . Meng, puso niyo ha. Magpaka-realistic tayo, hindi basta-basta kayang i-save ng tao ang isang buong baranggay na humimingi ng saklolo. Mahina ang kalaban, isa pa, kanya-kanyang layunin din kasi yan. Kayo naman e, sino ba namang gustong etchapwerahin lang ang isang sanggol na nalutang o lolong nakaway sa bubungan. Kung pwede lang diba? Gagawin nating isang malaking rubber boat ang buong mundo at ilalagay natin do’n ang lahat ng taong humihingi ng saklolo. At yes, kung Patient-X stunt lang ito ni Richard at Christine hindi ba’t hindi na masama yung nakasalba ka ng tao nangangailangan? Pwede mong sabihing madali sa aking palagpasin ang nangyari dahil hindi ako kasama sa mga nasalanta. Pero pards naman, ang punto, tama na badvibes. Magtulungan na tayo. Dapat sa mga gantong pagkakataon hindi tayo nagbibilangan ng kung sinong ang may kaunti’t maraming naisalbang buhay. Basta gumagalaw tayo para sa muling pagbangon, edi ebribadihapi.
Link	Ebidensya

Ondoy	[Sep. 27th, 2009\|03:36 pm]
Gusto ko sanang sabihing "WE GET WHAT WE DESERVE" at karapatan nang maningil ni Mother Nature dahil sa kapabayaan nating lahat -pero isa din ako sa mga nagpabaya at ito ako, tuyong-tuyo naman kasama ng aming buong kabahayan; isa pa hindi ba't napaka-insensitive naman ng hirit na 'yon. Tulad nito: Aaminin kong natawa ako diyan, pero saglet lang naman e. Okey? So, eto na ba 'yon? Mukhang malapit na kong maniwalang nalalapit na ang tag-gunaw, eksakto sa December 21, 2012 daw. Sabi 'yon ng mga eksperto/praning, magiging dahilan daw itong lumalalang global warming so, eto na ba 'yon? Senyales na ba? Habang madami sa mga kababayan ko ang nasa bubungan, kabilang sina Cristine Reyes, Kaye Brosas at ang juntis na Sylvia Sanchez. Eto ko naka-upo't nagbabroswe ng mga litrato ng mga nasalanta. Swerte 'no? Teana ang swerte ko! Halos nanakit na din ang hinlalaki ko kakapangamusta sa mga kaibigan ko. Yung iba maayos naman, yung iba may mga kamag-anakan ang nadale! At yung isa stranded sa isang super market, nagtxt back sakin kelangan daw nila ng pagkain. Ok, so natawa na naman ako ng kaunti do'n kasi, diba? Supermarket 'yon e. Pero, malay ko ba?! Naghihintay pa din ako ng reply mula sa kanya, pa'no 'di naman nabanggit kung saang supermarket! Pst, Cos, ano na? Si Angel Locsin nagbigay ng 500,000php sa mga nasalanta. Kung gano'n ako kayaman at ka-sexy, magbibigay din ako ng gano'n. Seryoso! Pero sa ngayon, habang sexy lang ako at hindi pa naman mayaman. (naks! 'wag kang pumalag diyan, seryoso ako) Eto muna, mga pwede nating gawin pards. Mga pwede pa nating ikalat para makapanghikayat. P.S Bukod sa paghihikayat sa iba, hikayatin din natin ang ating mga sarili. Pwede ba 'yon, pards? Salamat. ( Read more... ) . . . Ondoy pics via http://ondoy.tumblr.com
Link	2 Ebidensya\|Ebidensya

Death to 2009	[Sep. 21st, 2009\|09:32 pm]
Susubukan kong itigil ang pasusulat tungkol sa mga namamatay. Hindi ko sasabihing nalulungkot ako para sa mag-anak na pinagsasaksak at iniwang walang buhay sa may Guijo, Makati. Yung may-ari ng Bread Box na katapat ng Saguijo. Hindi ko sila kakilala at kahit naka-ilang gig na kami sa Saguijo, e hindi pa din ako nakakain do'n. Pero nakapasok naman ako isang beses, umupo ng saglet at naabutan ng menu. Tama na ang isang beses na 'yon para malungkot, para sumama ang loob sa mga lumapastangan sa kanila, para maparanoid sa lahat ng kamatayang dala ng taong ito. Hindi ko na din ikukwentong dumating na yung bangkay ng kababata kong nagpakamatay, matapos ang halos anim na buwang paghihintay. Sa Saudi kasi siya nagbikti e kaya nahirapang maiuwi dito. May isang linggo ding napuno ang street namin ng mga nagdadalamhati't manginginom. At halos isang linggo din kaming hindi nagpatay ng ilaw sa labas, kasi may mga umiihi daw sa gate namin palibhasa'y abot ang lamay sa mismong bahay namin, katabing-katabi kasi namin sila e. Ayan ah, promise hindi na talaga. Tama na ang tungkol sa kamatayan! Aapaw na tayo sa kalungkutan eh. 2009, paki-usap naman oh maging mabait ka na sana. May halos tatlong buwan ka nalang naman e. At sana sa tatlong buwang 'yon e mag day-off muna si kamatayan. Ay, teka, hindi na day-off ang tawag do'n kung buwan ang binilang -month-off?? Magchillax muna siya sa beach o magbar hopping! Tas tska nalang siya magpakabibo ulit! Kung pwede nga'y 'wag na siyang magpakabibo ulit. Sige't naiintindihan kong trabaho niya 'yon pero sana diba? Kung pwede sa hindi gano'n kalupet na paraan, kung pwedeng hindi sa mga gano'ng tao? (Pero sino nga ba ko para humusga ng tao?) Eeeeeeeeeeeewan! Ayaw ko nang makipagtalo't baka sakin naman mabuwisit 'yon at pakitaan niya ko ng isang matindi. Ayaw kong mawalan ng malapit sakin at ayaw ko pa ding mawala! Hindi ngayong taon, o sa susunod na taon, o sa mga taong susunod pa. Potangina, 'wag naman muna sana. Dasal tayo mga pards. Dasal.
Link	Ebidensya

Dear friend,	[Sep. 7th, 2009\|09:36 pm]
Hindi pa tapos ang kalungkutan ko at pakikiramay sa mga pumanaw, heto na naman ako sa isang bago. Yung luma kong blog http://www.tarhata.livejournal.com na ginawa kong silid alalahanan mula 2005-2008, e biglang -BOOM! Ewan kung anong nangyari, ibinigay ko kasi ang password no'n sa isang lumang kaibigan, sabi'y may titignan lang daw siyang RSS para maayos ang livejournal niya. Ayon, binigay ko naman, tas kagabi, pagdalaw ko biglang wala na sa hulas ang luma kong bahay! Mukhang ni-ransak ng apat na katao, ninakaw lahat ng pwedeng nakawin! Nawala ang mga entries ko, may mga natira pero hindi na magkakasunod. Tapos sa ABOUT ME section e puros hindi na rin tungkol sakin. Hindi ko na din mapasok kasi binago niya pati password. :( Putangina, importante lahat ng bagay na naisulat ko do'n gaano man kababaw o kabaduy! Balak kong sampungtaon mula ngayo'y balikan pa din ang mga 'yon at mamatay sa kakatawa habang binabasa ang mga kajologsan naandon. Sentimental akong tao, hindi ko gawaing mag-sunog ng mga love letters ng x boyfriends kaya lalo't higit na hindi ko gawaing bigla nalang magtapon ng blog. :( :( :( Umaasa pa din akong makausap ulit si friend, at maibalik ni friend ang luma kong blog. Sige na friend pls, alam mo 'yon friend kita e, kaya nga ako nagtiwala sayo friend e. Hindi naman ako galit, friend. Siguro tunog galit lang, pero hindi naman e, lam mo 'yon, nag-aalala lang talaga ko friend sa nangyari sa luma kong blog. Pero, hindi naman ako galit sayo friend, baka kasi di mo rin sinasadya diba, friend? Well, sana talaga gano'n nga. Pls, magreply ka naman sa YM ko friend oh. Super thanks. xoxo
Link	2 Ebidensya\|Ebidensya

Kay Alexis.	[Sep. 7th, 2009\|04:12 pm]
Habang lulan ng taxi, iniisip ko kung nakabarong ba si Alexis o naka-amerikana. Pagdating ko sa do'n, tumama naman ako, naka-amerikana siya. 'Di nga naman babagay ang barong sa kanya, palibhasa'y mukhang foringer o baka talagang -malay natin, inihabilin niya pala 'yon. Sa pananginip o sa isang lumang kwentuhan nilang magkakaibigan nung nabubuhay pa siya. Pagdating sa lamay mas una kong dinungaw ang kabaong ni Nika. Unang beses ko siyang makikita, tapos sa lamay pa niya. Suot ang isang puting bistidang may palamunting maliliit na puting rosas. Gusto ko sanang magpakilala, pero, pa'no? Pumikit nalang ako. Sa gano'ng malulungkot na pagkakataon, pilit kung iniisip kung anong pwedeng maging kagandahan do'n. Napatingin ako bigla sa litratong nasa gitna ng kabaong niya't ni Alexis. Ang cute nila do'n, halos may parehas na ngiti, si Alexis bahagyang nakaakbay kay Nika tapos masyadong mataas 'yung headroom ng picture. Hahaha! Pero, masaya, mukha silang masaya, magkasama sila. At ayon, hanggang dulo nga magkasama pa din sila. Siguro 'yon, yun 'yong pwedeng makitang saya sa lahat ng lungkot na halos umapaw na sa loob ng isang maliit na kwarto. Huminga muna ako ng malalim bago, humarap kay Alexis; nung dungawin ko siya, napansin kong bahagya siyang nakangiti. Gano'n pa din, gwapo, mukhang konyo. Sabi ko "Hi, sana okey na kayo diyan" tapos napaiyak ako. Ayaw kong pa ngang masyadong ipahalata kasi baka may manita. Sabihin naman, masyado akong feeling! Iiyak-iyak pa ko e 'di naman kami close. Parang tanong sakin ng isang kaibigan: Pupunta ka ba sa lamay? Oo, bukas. Bakit, close kayo? Sa tatlong lamay na binisita ko para sa taong 2009. Kay Alexis lang ako umiyak. Namatayan na din ako ng dalawang lolo at dalawang tiyuhin, mga mismong kamag-anakan ko, pero kay Alexis lang ako umiyak. Kung gusto mo ng detalye kung gaano ko siya kakilala, maikling listahan lang ang maibibigay ko. Nagkakilala kami dito, sa livejournal, nag-iwan siya ng comment tinatanong kung kamag-anak ko daw ba si Conrado Baltazar. Tapos bigla nalang siyang nag-buzz sa YM at pareho naming hindi matandaan kung sino ang nag-add kanino. Ilang festivals at screenings ang dumaan, lagi niya kong binabati, lumalapit at nangangamusta ng kaunti. Minsan siyang nag-email sakin ng mga articles, minsang nagkaro'n ng mahabang chat tungkol sa kanyang website, minsang niyang napanuod ang thesis film namin, minsang nagsabing babaguhin daw ako ng pelikulang Let the right one in. Gano'n lang, gano'n kadalang at kalimitado. Pero magkagano'n man pakiramdam ko, para siyang kuyang laging may gustong ibahagi saking kung ano, na lagi ko namang inaabangan. Sa T.V ko na nabalitaan, bago magcommercial ang Umagang Kay Ganda binangit ni Alex Santos kung ano ang mga susunod niyang ibabalita. Kasama do'n ang mag-live in partners na Fil-Canadian daw at Slovenian na ninakawan at pinatay. Napalingon kaagad ako sa T.V at naaninagan ang litrato ni Alexis. Gusto kung bulyawan no'n si Alex Santos ng Tangina mo umayos ka! Pero, 'yon nga bigla kong narinig ang buong balita. May ilang minuto din akong hindi makapaniwala, basta humahagulhol lang ako. Hagulhol na hindi ko nagawa sa dalawa kong lolo o sa mga tiyuhin ko. Ngayong 2009 dumalaw ako sa libing ng isang h.s batchmate na namatay sa car accident, pagkatapos no'n isang kaibigan naman na namatay dahil sa sakit at nung nakaraang Biyernes, lamay sa isang kaibigang walang kwentang pinaslang! Sasabihin kong "kaibigan" gaano man ka-ikli't kababaw ang napagdaanan namin. Ni hindi ko nga alam na Eggy pala ang nickname niya't lima silang magkakapatid. Pero, pipiliin kong tawagin siyang kaibigan kasi ramdam kong kahit papaano magkarugtong ang mga pusod namin. Pusod na mahigpit ang pagkakabuhol sa pelikula. Siguro gano'n 'yon, gaano man kababaw ang pagkakakilanlan ko kay Alexis, gaano man kabilis o kaikli. Dahil sa isang bagay, pagmamahal sa pelikula, nagawa niyang maging hindi iba sakin. Kaya nung nawala siya gano'n nalang din ang lungkot ko, ang hiniyang at katulad ng mga kaibigan niyang natatawag siyang Eggy o nakakasama siyang manuod ng sine, gano'n nalang din ang sangkaterbang "sana". Sana hindi nalang sila umuwi ng mas maaga. Sana naging mas naging maingat nalang sila sa pagpili ng kasambay. Sana iba nalang. Sana magkaro'n ng hustisya. Tangina, sana talaga!
Link	Ebidensya

navigation

[	viewing	\|	most recent entries	]
[	go	\|	earlier	]

Advertisement